1 maja 1915 wstąpił do 1 Kijowskiej Szkoły Wojskowej () w Kijowie. 1 września tego roku, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym i przeniesiony do 246 zapasowego batalionu piechoty (ros. 246-й пехотный запасный батальон) w Kustanaju. 1 grudnia 1915 wyjechał z kompanią marszową na front niemiecki, gdzie został wcielony do 21 turkiestańskiego pułku strzelców (ros. 21-й Туркестанский стрелковый полк) i wyznaczony na stanowisko dowódcy 12. kompanii. Wziął udział we wszystkich sześciu bitwach pułku podczas ofensywy Brusiłowa, a później na froncie rumuńskim. Był dwa razy ranny, w tym 24 maja 1916 oraz cztery razy odznaczony. Awansował na podporucznika i porucznika. W sierpniu 1917, dla odpoczynku, został wycofany z frontu i skierowany do 155 zapasowego pułku piechoty (ros. 155-й пехотный запасный полк) w Carycynie. We wrześniu tego roku z oddziałem, złożonym z Polaków – żołnierzy 13 Zapasowej Brygady Piechoty (ros. 13-я пехотная запасная бригада), przybył do Syzrania i objął dowództwo 4. kompanii. W październiku 1917 w Bobrujsku został wcielony do 2. kompanii Legii Oficerskiej (Rycerskiej) I Korpusu Polskiego w Rosji. Awansował na podkapitana. W maju 1918 dowodził sekcją w oddziale łączności Korpusu (dowódcą oddziału łączności był ówczesny porucznik Karol Ziemski).