W przypadku waluty dużym ułatwieniem był fakt, że gulden austriacki, dzielący się na 60 krajcarów był wybijany według menniczej stopy konwencyjnej i dlatego odpowiadał ściśle ówczesnym 4 złotym polskim.
Monety polskie zostały ściągnięte z obiegu przez administrację habsburską w latach 1787–1788.
Po upadku insurekcji kościuszkowskiej i III rozbiorze Monarchia Habsburska dla zajętych terenów Rzeczypospolitej żadnych monet nie wybijała.
Monety Galicji i Lodomerii mały|Szeląg 1774 mały|Piętnastokrajcarówka z 1777 r. W 1774 roku wybito w węgierskiej mennicy Smolnik (Schmolnitz) na Słowacji miedziane szelągi ze znakiem mennicy S. Wartość szeląga równała się 1/6 krajcara co odpowiadało ⅓ grosza polskiego, czyli jednemu szelągowi polskiemu. Były to pierwsze monety okresu rozbiorów wybite dla ziem odebranych I Rzeczypospolitej.
Przez trzy następne lata (1775–1777) w mennicy w Wiedniu bito dwa nominały srebrne – 15 i 30 krajcarów, których wartości odpowiadały ¼. oraz ½. austriackiego guldena. Monety te stanowiły ścisły odpowiednik polskich monet jedno- i dwuzłotowych.