W 1979 uporządkowano strukturę wewnętrzną zakładu poprzez wyodrębnienie trzech wydziałów: sody kalcynowanej (M I), sody ciężkiej (M II), utylizacji (M III). W październiku 1979 obok starej fabryki oddano do użytku nowoczesną Wytwórnię Sody Ciężkiej „Mątwy II” z licencyjną linią technologiczną zakupioną w RFN i Francji. Produkowany w niej był węglan sodu o gęstości nasypowej 900–1000 kg/m³. Zastosowano prototypową technologię utylizacji szlamów podestylacyjnych, które były wykorzystywane do produkcji kredy nawozowej. Ze względów oszczędnościowych, wynikających z niedowładu gospodarki centralnie planowanej, nie wykonano jednak całej linii technologicznej oraz nie zapewniono serwisu i części zamiennych do maszyn.
W latach 80 XX w. park maszynowy zakładu był wyeksploatowany, a hale wymagały gruntownych remontów. Narastającym problemem było zanieczyszczenie środowiska. Wokół zakładu rosły hałdy odpadów (szlamy płynne, żużel, popiół, odpadki z tasowania wapna). Na początku lat 90 XX w. fabryka znajdowała się na liście 80 zakładów najbardziej uciążliwych dla środowiska w Polsce.