Przez cały XIX wiek na ziemie polskie przybywali szwajcarscy cukiernicy z kantonu Gryzonia (franc. Grisons, niem. Graubünden)Stwierdzono, że cukiernicy z Graubünden (Bündner Zuckerbäcker) założyli cukiernie w 891 miastach Europy, m.in. we Florencji, Kopenhadze, Gibraltarze i Petersburgu. Warto dodać, że w 1766 w wyniku zmian politycznych 38 szwajcarskich cukierników wypędzono z Wenecji (Peter Michael-Caflisch, «Wer leben kann wie ein Hund, erspart». Zur Geschichte der Bündner Zuckerbäcker in der Fremde, “Histoire des Alpes – Storia delle Alpi – Geschichte der Alpen” 2007/12, s. 273–289.).. Wśród nich najliczniejszą grupę stanowiły cukiernicy z rodziny SemadeniMarek Andrzejewski, Schweizer in Polen. Spuren der Geschichte eines Brückenschlages, Basel: Schwabe-Verlag, 2002.. Wywodzili się z gminy Poschiavo (leżącej tuż przy granicy Włoch, na południe od alpejskiej przełęczy Berninapass, oddzielającej ich od rejonu zwanego Górną Engadyną w dolinie górnego Innu)Przełęcz ta, położona na wysokości 2328 m n.p.m. była dawniej przez wiele miesięcy nieprzejezdna. Nazwisko „Semadeni” nadawano w Poschiavo od średniowiecza osobom, które przybyły z wsi Samedan nad Innem, leżącej po drugiej stronie Berninapass (Who’s Who in Switzerland, 1953);