Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, w stopniu kapitana dowodził batalionem na odcinku Bykowa, który w maju 1919 w Przemyślu wszedł do składu reorganizowanego 37 pułku piechoty i oznaczony został numerem II i od tego czasu uczestniczył ofensywie przeciw Ukraińcom. Następnie podczas wojny polsko-bolszewickiej dwukrotnie dowodził 37 pułkiem piechoty: w stopniu kapitana od 17 maja do 6 czerwca 1920, później w stopniu podpułkownika od 14 sierpnia 1920. W tym czasie dał osobisty przykład żołnierzom pod Chodorowem, zapobiegając odwrotowi i odpierając nieprzyjaciela. Od 25 września do 12 listopada 1920 pułk pod jego dowództwem przebywał na froncie polsko-litewskim, zaś następnie został przemieszczony do Kutna i Łęczycy, które zostały garnizonami pokojowymi. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari. Został awansowany na stopień pułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Dowodził 37 pułkiem piechoty do 16 marca 1925. Z tej funkcji został mianowany na stanowisko dowódcy Brygady KOP „Wołyń”, które pełnił od 9 czerwca do 24 listopada 1925. Od listopada 1925 był oficerem przysposobienia wojskowego w grudziądzkiej 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty.