W ciągu roku powstało prototypowe urządzenie. Miało 160 cm średnicy i umieszczone było w magnesie o masie 8,5 tony. 27 lutego 1961 po raz pierwszy udało się w nim zmagazynować wiązkę cząstek (nie wiedziano wówczas czy były to elektrony czy pozytrony).
AdA rozpędzała cząstki do energii 250 MeV. W lipcu 1962 urządzenie zostało przeniesione do Laboratorium Akceleratorów Liniowych w Orsay we Francji, gdzie zasilano je elektronami o jeszcze większej energii. Między grudniem 1963 a kwietniem 1964 przeprowadzono pierwsze zderzenia elektron-pozytron. Wiarygodne dane potwierdzające zajście anihilacji elektronów i pozytronów opublikowano 16 lipca 1964.
Znaczenie AdA była przede wszystkim urządzeniem o charakterze inżynieryjnym a nie naukowym. Nie służyła do zbierania danych naukowych i mimo stosunkowo krótkiego czasu pracy (do 1964), pokazała w praktyce, że możliwe jest budowa i działanie zderzacza elektronowo-pozytronowego. Zespół Ada wykazał także, że możliwe jest magazynowanie wiązki elektronowej nawet przez 40 godzin. Po AdA we Włoszech powstały kolejne podobne urządzenia, jak ADONE (1967), czy DAFNE (1997).