Podczas I wojny światowej, tuż po zdaniu matury w roku szkolnym 1916/1917 został wcielony do C. K. Armii. Służył jako jednoroczny ochotnik w 11 pułku haubic. Odbył studia w instytucie oficerskim artylerii i złożył egzamin z odznaczeniem. Został skierowany do działań na froncie wschodnim. Podczas zdobywania Nikołajewa pod Odessą został trafiony kulą dum-dum i odniósł ciężkie rany płuc. Początkowo był leczony na miejscu, a potem we Lwowie i w Zakopanem. Podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego.
U kresu wojny, około września 1918 w stopniu chorążego został zaprzysiężony do zorganizowanej przez por. Romana Abrahama, pierwszej dziesiątki organizacji Polskie Kadry Wojskowe. W listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. Wraz z oddziałem rtm. Romana Abrahama brał udział w zdobyciu Góry Stracenia. Tam został dowódcą plutonu liniowego, odpowiadającego za część obronną. W okresie od 10 do 13 listopada wyróżniał się w walkach obronny placówki. 14 listopada odznaczył się w walkach odzyskujących Kleparów i Zamarstynów. W wydanych 14 i 17 listopada rozkazach Naczelnej Komendy Obrony Lwowa otrzymał wyrazy uznania. W kolejnych dniach, wraz z towarzyszami (tzw. „Straceńcy” lub „trupie główki” albo „rycerze śmierci”), prowadził akcje uniemożliwiające ich odcięcie w zdobytej placówce.