2 złote polskie 1831 – moneta dwuzłotowa Królestwa Polskiego okresu powstania listopadowego, bita stemplami przygotowanymi w wyniku decyzji Rządu Tymczasowego z 10 lutego 1831 r., według niezmienionego wagowo systemu monetarnego z 1 grudnia 1815 r., opartego na grzywnie kolońskiej. Wycofano ją z obiegu 1 czerwca 1838 r.
Awers Na tej stronie znajduje się ukoronowana dwudzielna tarcza, na której z lewej strony umieszczono polskiego orła, a z prawej pogoń litewską, u góry, w półkolu napis:
Dookoła znajdują się wypukły otok i perełki.
Istnieją monety z brakującą pochwą jeźdźca pogoni.
Rewers Na tej stronie w wieńcu umieszczono nominał 2, pod nim napis „ZŁOTE”, poniżej „POL•”, a na dole wieńca znak intendenta mennicy w Warszawie – K.G. (Karola Gronaua). Całość otoczona otokowym napisem:
Dookoła znajdują się wypukły otok i perełki.
Istnieją odmiany: z napisem ZLOTE zamiast ZŁOTE, jedynkami roku bez ukośnych kresek, jeździec Pogoni bez pochwy, „mała” Pogoń na awersie.
Opis Monetę bito w mennicy w Warszawie, w srebrze próby 593, na krążku o średnicy 26 mm, masie 9,09 grama, z rantem ząbkowanym, w nakładzie sztuk.