2 złote polskie (1826–1830) – moneta dwuzłotowa Królestwa Kongresowego okresu autonomii, wprowadzona jako następczyni dwuzłotówki bitej w latach 1819–1825, po śmierci cara Aleksandra I, za panowania Mikołaja I. Była bita w srebrze, w latach 1826, 1828 i 1830, według systemu monetarnego opartego na grzywnie kolońskiej. Wycofano ją z obiegu 1 maja 1847 r.
Moneta została wybita z otokiem, podobnie jak niektóre inne nominały Królestwa Polskiego okresu autonomii emitowane po 1819–, albo po 1820 r.
Awers Na tej stronie umieszczono prawe popiersie cara Aleksandra I, otokowo napis:
Dookoła znajduje się wypukły otok.
Rewers Na tej stronie umieszczono w wieńcu nominał „2", pod nim napis „ZŁO•POL•” poniżej rok 1826, 1828 lub 1830, na dole znak intendenta mennicy w Warszawie – I.B. (Jakuba Benika 1826), F.H. (Fryderyka Hungera 1828, 1830). Całość otoczona napisem:
Dookoła znajduje się wypukły otok.
Opis Monetę bito w mennicy w Warszawie, w srebrze próby 593, na krążku o średnicy 26 mm, masie 9,09 grama, z rantem ząbkowanym, z otokiem.