Po odbyciu staży podyplomowych, zgodnie z zainteresowaniami klinicznymi 1 stycznia 1965 rozpoczął pracę w Stołecznym Centrum Rehabilitacji w Konstancinie. Bardzo szybko dał się poznać jako lekarz ze szczególnymi zainteresowaniami naukowymi i dydaktycznymi. W 1967 podówczas Docent Marian Weiss zatrudnił go w nowo powstałej na bazie STOCER Klinice Rehabilitacji Akademii Medycznej. W latach 1967–1977 zostawał kolejno asystentem, starszym asystentem i adiunktem Kliniki. W 1967 po zdaniu odpowiednich egzaminów uzyskał pierwszy stopień, a w 1969 drugi stopień specjalizacji w zakresie rehabilitacji. Jego zainteresowania chirurgią spowodowały, że specjalizował się w ortopedii i traumatologii, uzyskując tytuł specjalisty pierwszego stopnia w 1971, natomiast w 1974 zdobył tytuł drugiego stopnia z ortopedii i traumatologii.

W 1971 bronił pracy doktorskiej pod tytułem: "Postrzałowe uszkodzenia nerwów obwodowych", a w 1975 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy "Próby zwiększania przydatności ręki tetraplegika drogą stosowania przeszczepów nerwów i stymulatorów implantowanych". 5 lipca 1984 Uchwałą Rady Państwa otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.