W maju 1945 ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim uzyskując tytuł licencjata prawa kanonicznego. W 1946 odbył kurs doktorancki na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego. W 1948 uzyskał stopień naukowy doktora prawa kanonicznego na podstawie napisanej pod kierunkiem ks. Ignacego Grabowskiego rozprawy pt. Właściwość sądów kościelnych. Studium prawno-historyczne. W tym samym roku został zatrudniony na Wydziale Teologii Katolickiej UW, gdzie obejmował kolejno stanowiska młodszego asystenta, asystenta, starszego asystenta, adiunkta i zastępcy profesora. Po usunięciu w 1954 wydziału z uniwersytetu przeszedł do pracy na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 1956 uzyskał stopień doktora habilitowanego i stopień profesora nadzwyczajnego. W 1972 został profesorem zwyczajnym. Od 1956 pełnił funkcję kierownika Katedry Historii Prawa Kościelnego w Polsce na Wydziale Prawa Kanonicznego ATK.
W latach 1954—1956 był prodziekanem Wydziału Prawa Kanonicznego ATK, 1969—1972 dziekanem tego wydziału. W latach 1956–1966 i od 1972 pełnił funkcję prorektora ATK.
Do 1975 wypromował 52 magistrów prawa kanonicznego i 11 doktorów. Pod jego kierunkiem stopień doktora uzyskał m.in. ks.