lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W sierpniu 1939 roku został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Grupy Operacyjnej „Bielsko”. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej (od 3 września grupa operacyjna posługiwała się kryptonimem „Boruta”). Po kapitulacji przez sześć lat przebywał w niemieckiej niewoli, w Oflagu IVB Königstein i VIIA Murnau. W lipcu 1945 roku został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego i przydzielony do Oddziału III Sztabu. W następnym roku wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia w Wielkiej Brytanii. W 1949 roku wyjechał do Kanady.
W lutym 1956 roku powrócił do Polski, a we wrześniu tego roku podjął pracę jako kierownik kancelarii Szpitala Miejskiego w Chełmie. Zmarł 22 października 1975 roku w Chełmie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (12 maja 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1935) „za zasługi w służbie wojskowej”. Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz.