W latach 50. i 60. pełnił różne funkcje rządowe. Był ministrem do spraw prezydium rządu (1954–1956), ministrem komunikacji i robót publicznych (1956–1958), ministrem spraw wewnętrznych (1961–1963). W 1967 zajmował stanowisko ministra zabezpieczenia społecznego i bezpieczeństwa publicznego. W tym czasie doszło do przewrotu wojskowego i przejęcia władzy przez juntę czarnych pułkowników. Początkowo uniknął zatrzymania, próbował wówczas zmobilizować przeciwko puczystom część oddziałów wojskowych. W trakcie dyktatury był trzykrotnie aresztowany i więziony, zesłano go też na wyspę Kasos.
Po przemianach politycznych z 1974 dołączył do Nowej Demokracji. Jako bliski współpracownik Konstandinosa Karamanlisa wchodził w skład jego rządów. Pełnił funkcję ministra do spraw prezydium rządu (między 1974 a 1977), ministra edukacji (1976–1977), ministra koordynacji (1977–1978) i ministra spraw zagranicznych (1978–1980). W 1974, 1977, 1981 i 1985 uzyskiwał mandat posła do Parlamentu Hellenów.