W jednym z działów, zatytułowanym „Na szlaku życia”, poświęconym skamieniałościom i paleontologii, wyróżnia się sala ze szkieletem uranozaura, odkrytym w 1973 roku przez wyprawę do wschodniego Nigru, na czele której stał pochodzący z Wenecji paleontolog Giancarlo Ligabue.
Architektura thumb|left|240px|Fondaco dei Turchi przed restauracją (fotografia Carla Nayi) thumb|240px|Fondaco dei Turchi tuż po zakończonej restauracji (fotografia Carla Nayi) Po zakończeniu prac rekonstrukcyjnych Fondaco dei Turchi odzyskał swoją pierwotną wysokość. Jest utrzymany w stylu wenecko-bizantyńskim, który charakteryzował XIII-wieczną architekturę wenecką. Jest obiektem dwukondygnacyjnym, którego główna fasada wychodzi na Canal Grande. Parter tworzy portyk wgłębny, złożony z 10 arkad zamkniętych półokrągłymi łukami, piętro natomiast – loggia, otwierająca się na zewnątrz 18 łukowymi arkadami, mniejszymi od tych na parterze. Całość nawiązuje do pierwotnej fasady. Do dawnego wyglądu budynku nawiązał Barchet rekonstruując również obie boczne wieżyczki, flankujące fasadę, a wyburzone niegdyś na zlecenie Senatu. Mają one po trzy kondygnacje. Na szczycie fasady architekt dodał merlony, widoczne na XVI-wiecznych rycinach, ale nieistniejące w pierwotnym budynku.