W posiadaniu Este budynek pozostał aż do roku 1602, kiedy Cezar d’Este przekazał go kardynałowi Aldobrandiniemu, a ten z kolei sprzedał go w 1618 roku Antoniowi Priuli, wybranemu tym roku dożą Wenecji.
Fondaco dei Turchi W 1621 roku budynek stał się siedzibą kupców tureckich. W tym czasie przebudowano go tak, aby oddzielić jego funkcję handlową od mieszkalnej; apartamenty kupców zajmowały 3 piętra, natomiast na parterze znajdowały się sklepy, pomieszczenie przeznaczone na meczet oraz pokój przystosowany do rytualnych kąpieli. Kupcy tureccy sprowadzali ze Wschodu olej, wełnę, skórę, wosk i tytoń (od 1700), wymieniając je następnie na inne towary. W efekcie VI wojny wenecko-tureckiej (1645–1669) handel ze Wschodem załamał się, przychody z czynszów płaconych przez lewantyńskich kupców spadły, a budynek zaczął popadać w ruinę. Kupcy tureccy użytkowali jednak Fondaco aż do 1838 roku. W tym samym roku Leonardo Manin, spadkobierca rodziny Pesaro, sprzedał go przedsiębiorcy Busettowi.