„Maks” (brat Ignacego) oraz Franciszka Wypycha ps. „Wilk”. W 1947 został schwytany w okolicach Mławy, skazany na karę śmierci i osadzony w Areszcie Śledczym przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Przebywał w jednej celi ze Stanisławem Skalskim i Władysławem Siła-Nowickim. W 1951 został zwolniony z więzienia ze względu na stan zdrowia.
W 1954 został skierowany do pracy w kopalni w Wałbrzychu. W 1963 uzyskał stopień Ratownika Wodnego Klasy I, a w 1969 był założycielem Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (WOPR) na ziemi wałbrzyskiej. Był również trenerem sekcji lekkoatletycznej klubu sportowego „Szczyt” Boguszów, gdzie prowadził specjalistyczną grupę miotaczy (jego wychowankiem był między innymi Rajmund Niwiński). Ignacy Sarnecki był także pierwszym prowadzącym naukę pływania dla osób niewidomych w Polsce. Do przejścia na emeryturę był najdłużej czynnie pracującym ratownikiem wodnym w Polsce.
W 2010 został wyróżniony tytułem „Zasłużony dla Powiatu Wałbrzyskiego”.
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani z Wałbrzychem Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w Polsce w ramach represji stalinowskich Kategoria:Polscy trenerzy lekkoatletyczni Kategoria:Więźniowie więzienia mokotowskiego (Polska Ludowa) Kategoria:Członkowie Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Żołnierze Ruchu Oporu Armii Krajowej Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2017