Historycy uważają, że zarządzenie Huneryka spowodowane było dwiema przyczynami. Pierwszą z nich był skrajny w sensie doktrynalnym, rygorystyczny i agresywny w stosunku do „katolickich heretyków” arianizm wandalski. Druga przyczyna miała charakter polityczny. Stosunek do katolików władców wandalskich był funkcją stosunków politycznych z Cesarstwem Rzymskim. Katolicy byli oskarżani o sprzyjanie Rzymianom, szpiegostwo oraz spiski przeciwko władzy wandalskiej – finansowane i wspierane przez Konstantynopol. Huneryk wydał swoje zarządzenie w okresie bardzo silnego napięcia politycznego między Wandalami a Cesarstwem.
Represje wobec chrześcijan, którzy nie chcieli podporządkować się rozporządzeniu Huneryka, miały kilka faz. W pierwszym okresie odebrano katolikom świątynie, pozbawiono opornych majątków, ale zezwolono także na dobrowolną emigrację. W drugiej fazie przywódców oporu wobec władcy skazywano na śmierć lub zsyłano do pracy w majątkach ziemskich. W trzeciej fazie rozpoczęto wydalanie z państwa dużych grup ludności katolickiej. Początkowo deportacje przeprowadzano drogą morską, przesiedlając tysiące ludzi z Afryki na Sycylię i Sardynię.