21 grudnia 1925 loża podjęła decyzję o zmianie nazwy na „Ezra” (hebr. Ezra: עזרה; pol. pomoc). W okresie międzywojennym bielska „Ezra” należała do polskiego Związku Żydowskich Stowarzyszeń Humanitarnych B’nei B’rith Dystrykt XIII, do którego należały oprócz bielskiej, następujące loże: „Michała Sachsa” Chorzów, „Concordia” Katowice, „Solidarność” Kraków, „Rafała Koscha” Leszno, „Leopolis” Lwów, „Montefiore” Łódź, „Amicitia” Poznań, „Humanitas” Przemyśl, „Achdut” StanisławówOlga Ciwkacz, "Z dziejów Towarzystwa Humanitarnego Żydowskiego B'nei B'rith Achdut loży w Stanisławowie." Żydzi wschodniej Polski. Seria V. W kregu judaizmu. Red. naukowa J. Ławski i I. E. Rusek. Białystok, 2017. s.337-348. i „Braterstwo” Warszawa. Loże działały na mocy Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 27 października 1932 – Prawo o stowarzyszeniach. Spotkania odbywały się w poniedziałki o godz. 20:30 początkowo w siedzibie Gminy Wyznaniowej Żydowskiej przy ul. Mickiewicza 22 (Elisabethstrasse 22), a od 16 września 1935 w nowym lokalu loży przy ul. Dąbrowskiego 6/m7, na I piętrze. W czasach II Rzeczypospolitej bielska „Ezra” należała do grupy lóż niemieckojęzycznych wraz z Katowicami, Królewską Hutą (Chorzowem), Poznaniem i Lesznem, skupiających w 1928 roku 321 członków. Polskojęzyczne loże skupiały w tym czasie ok. 600 członków.