Aby połączyć szyb z poziomem 370 m wybito pozostałe 113 metrów poprzez nadsięwłom o wielkości 2×2 metry z tegoż poziomu, prace te zakończono w 1914 roku.
Na poziomie 150 m zostało zabudowane źródło wody słodkiej, utworzone w celu awaryjnego zapewnienia wody przemysłowej dla kopalni. W lipcu 1944 roku jego wydajność wynosiła 1600 litrów na minutę; woda ta była wykorzystywana do picia, pracy kotłowni i łaźni.
W czasie II wojny światowej w barakach położonych w pobliżu szybu przetrzymywano jeńców wojennych.
W 1945 roku w barakach przy szybie zakwaterowano robotników z kopalni węgla kamiennego Flora, którzy powiększyli skład załogi kopalni Miechowice.
W 1939 roku zgłębiono szyb do poziomu 720 m.
Szyb został wyłączony z systemu wentylacyjnego kopalni w 1965 roku, co umożliwiło likwidację jego filara ochronnego; w tym samym roku uruchomiono nowy wentylacyjno-podsadzkowy szyb Ignacy.
Z oryginalnych zabudowań zachowały się: budynek maszynowni, jeden z budynków pomocniczych oraz dwa baseny. Nie przetrwała wieża wyciągowa i pobliskie budynki mieszkalne.
W pobliżu dawnych zabudowań szybu mieści się zakład murarsko-betoniarski oraz przedsiębiorstwo skupujące surowce wtórne.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Zabytki nieruchome w Bytomiu Kategoria:Zabytkowe kopalnie w Polsce Kategoria:Miechowice Kategoria:Kompleksowe budowle na terenach przemysłowych w Bytomiu