Wieża została wzniesiona na trzech stopach fundamentowych głębokich na 2,25 m, w układzie wierzchołków trójkąta równobocznego. Zaprojektowano je tak, aby zminimalizować skutki ewentualnych szkód górniczych mogących zagrażać budowli. Na tychże stopach, za pośrednictwem łożysk sferycznych, oparto belkę obwodową o rzucie dziewięciokąta. Belka została spięta trzema żelbetowymi ściągami ponad łożyskami (rozwiązania takie zastosowano ze względu na możliwe niepożądane skutki eksploatacji górniczej na terenie, w którym postawiono wieżę). Od belki odchodzą słupy usztywnione obwodowymi ryglami, zostały one zakończone pierścieniem o średnicy 14 m i trójkątnie użebrowaną żelbetową płytą. W osi wieży umieszczono murowany trzon komunikacyjno-technologiczny, oparty o niezależny kołowy fundament, znajdują się w nim przewody instalacji wodociągowej oraz żelbetowe schody do poziomu płyty pod zbiornikiem, powyżej niego – stalowe. Na pierścieniu został posadowiony żelbetowy zbiornik kształtem zbliżony do typu Intze. W zbiorniku wbudowano rurę komunikacyjną z niezależną konstrukcyjnie klatką schodową, która łączy się z kopułą przekrycia zbiornika. Kopuła jest oparta na żelbetowej ścianie, którą wzmocniono lizenami, co podkreśla wertykalizm budowli.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Wieża ciśnień w Bytomiu · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.