Analizował przemiany w światowym transporcie morskim i sporządzał prognozy na przyszłość, wskazując na możliwe zagrożenia i nowe problemyTadeusz Ocioszyński, Przemiany w światowej żegludze morskiej, Instytut Bałtycki, Gdańsk 1947.. Od początku skutecznie optował za renowacją polskiej floty w oparciu o polski przemysł stoczniowy, „jako oczywisty wymóg przezorności gospodarczej”. Ukoronowaniem jego prac była wydana w 1968 roku książka stanowiąca syntezę dziejów żeglugi morskiej od starożytnościTadeusz Ocioszyński, Rozwój żeglugi i myśli morskiej, Ossolineum, Gdańsk 1968..
Oprócz działalności naukowej, od zakończenia wojny pracował jako praktyk w gospodarce i administracji morskiej. Zorganizował Państwową Komisję Morskich Strat i Odszkodowań Wojennych, której przewodniczył do zakończenia jej prac w 1946 roku. Był członkiem delegacji Misji Morskiej do Londynu w sprawie powrotu floty polskiej do kraju oraz do Moskwy w sprawie podziału floty niemieckiej. W latach 1946–1950 był prezesem Izby Przemysłowo-Handlowej w Gdyni. W 1956 roku został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Żeglugi (od 1957 Ministerstwo Żeglugi i Gospodarki Morskiej). Jako wiceminister kierował działalnością inwestycyjną, przyśpieszając rozwój floty. W 1959 roku przeszedł na emeryturę, lecz pozostał aktywny.