W sytuacji panującego dotąd system monopartyjnego Republikańskiej Partii Ludowej pojawienie się nowej partii spowodowało, że garnąć się zaczęli do niej wszyscy sprzeciwiający się rządom kemalistów, w szczególności paradoksalnie przeciwnicy polityki laicyzacji państwa, fundamentaliści islamscy. Wobec braku pluralizmu politycznego nowa partia stała się ośrodkiem opozycji wobec reform modernizacyjnych Atatürka.

17 listopada 1930 Fethi, sam będący zwolennikiem reform, rozwiązał partię i na życzenie Kemala wyjechał za granicę. Po rozwiązaniu Republikańskiej Partii Liberalnej system monopartyjny kemalistowskiej Republikańskiej Partii Ludowej funkcjonował w Turcji do 1945, gdy władze zezwoliły na powołanie pierwszej partii opozycyjnej – Partii Narodowego Rozwoju (tur. Milli Kalkınma Partisi), a następnie w 1946 (tur. Demokrat Parti).

31 marca 1934 Fethi został mianowany na funkcję ambasadora Turcji w Wielkiej Brytanii. Orędownik współpracy turecko-brytyjskiej, odegrał istotną rolę w sformułowaniu i zawarciu 20 lipca 1936 w Montreux konwencji o reżimie cieśnin czarnomorskich przywracającej Turcji suwerenność nad Bosforem i Dardanelami, w tym zezwalającej na ich militaryzację.