Fitoplankton i chmury – hipoteza CLAW Istnieje hipoteza, że powstawanie chmur nad oceanami zależy od roślin (fitoplanktonu) w oceanie. Wobec tego fitoplankton może pośrednio wpływać na zmiany klimatu. Wiele typów fitoplanktonu produkuje sulfoniopropionian dimetylu (DMSP), który jest przekształcany na siarczek dimetylu (DMS). Obecność DMS w atmosferze prowadzi do zwiększonej ilości aerozoli siarczanowych. Jednym z ważnych producentów DMSP jest kokolitowiec Emiliana huxleyi. W 1987 roku Charlson, Lovelock, Andreae i Warren (pierwsze litery nazwisk autorów to CLAW) opublikowali w Nature artykuł pt. Oceanic phytoplankton, atmospheric sulphur, cloud albedo and climate Dowodzili, że wzrastająca temperatura Ziemi doprowadzi do zwiększonej ilości fitoplanktonu. To spowoduje zwiększenie się stężenia DMS w atmosferze, co spowoduje wzrost ilości aerozoli siarczanowych. Autorzy zakładają, że aerozole siarczanowe nad oceanami służą jako jądra kondensacji chmur. Chmury zwiększają ilość odbitego promieniowania słonecznego (albedo), co powoduje obniżenie się temperatury powierzchni Ziemi. Wobec tego, hipoteza CLAW jest przykładem ujemnego sprzężenia zwrotnego w systemie klimatycznym.