Jan z La Rochelle (również Johannes de Rupella) (ur. po 1190, zm. 8 lutego 1245 w Paryżu) – filozof, teolog.
Wykształcenie i kariera naukowa Ok. 1230–1231 wstąpił do zakonu franciszkanów. Wiedzę zdobywał na Uniwersytecie Paryskim (najpierw – magister artium, a później – teologii – 1236). Jego mistrzem był Aleksander z Hales. Od 1238 Jan był jego następcą na katedrze teologii.
W 1239 był w gronie osób, które opowiedziały się za usunięciem generała franciszkanów – Eliasza Bonbarone ze sprawowanej funkcji.
W 1245 był kaznodzieją na soborze lyońskim I (określony mianem: maximus praedicator)J. Wolny, Jan z La Rochelle, [w:] Encyklopedia Katolicka, t. 7, Lublin 1997, kol. 915-916. .
Poglądy i dorobekZ. Kuksewicz, Zarys filozofii średniowiecznej, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973, s. 248-249, 290, 351-352. Jego stanowisko filozoficzne jest określane mianem woluntaryzmu psychologicznegoM. Koszkało, Woluntaryzm i intelektualizm w etyce Jana Dunsa Szkota, Przegląd Filozoficzny – Nowa Seria”, 21, 2012, nr 3 (83), s. 447..