W 1910 wybrany deputowanym do Reichstagu w miejsce Bernarda Chrzanowskiego. Ponownie wybrany w 1912, mandat piastował do 1918. Współzałożyciel (1918) Narodowego Stronnictwa Robotników i od kwietnia 1918 prezes jego zarządu. W listopadzie 1918 został członkiem Rady Ludowej miasta Poznania. W grudniu tego roku został najpierw delegatem a następnie marszałkiem Polskiego Sejmu Dzielnicowego w Poznaniu. Był też członkiem Naczelnej Rady Ludowej i z tego tytułu witał na dworcu poznańskim Ignacego Jana Paderewskiego 26 grudnia 1918. W lutym 1919 został posłem na Sejm Ustawodawczy, gdzie był prezesem Narodowo-Robotniczego Koła Sejmowego. 30 czerwca 1919 wybrany na wicemarszałka Sejmu, zrzekając się jednocześnie funkcji prezesa NRKS. Współzałożyciel Komitetu Obrony Śląska i członek Wydziału Agitacyjnego. Po uchwaleniu wotum nieufności dla zarządu NSR złożył mandat poselski i funkcję wicemarszałka, a także prezesurę partii (wrzesień 1919). Udzielał się nadal społecznie.