W języku arabskim jednak نَصْرَانِي [czyt: naṣrānī], nazwa nadana chrześcijanom w Koranie, może być interpretowana jako pochodząca od rdzenia czasownika نصر [czyt: naṣr], oznaczającego zwycięstwo lub wsparcie. Znaczenie tego słowa zostało zdefiniowane w surze Al Imran, wersecie 52, gdzie Jezus pyta, kto zostanie jego zwolennikiem (arabskie: Ansar-i) w imię Boga. Apostołowie (arabskie: Hawariyun) odpowiadają, że zostaną Ansarami. Ten sam rdzeń odnosi się również do Ansarów, którzy udzielili schronienia prorokowi Mahometowi w Medynie.
Nazarejczycy w I wieku, jako określenie wszystkich chrześcijan W tekście Nowego Testamentu nazwa „chrześcijanie” pojawia się trzykrotnie. Jej autorstwo zaś przypisuje się nawróconym poganom z Antiochii.Ponieważ jednak nazwa ta sugeruje uznanie Jezusa za Mesjasza, dlatego nigdy nie była używana przez Żydów. W Dziejach Apostolskich (Dz 24, 5) Tertullos napomykając o chrześcijanach nazywa ich „Nazarejczykami”.