Nazarejczycy (lub Nazorejczycy; greckie: Ναζωραῖοι) – nazwa nadana chrześcijanom w judaiźmie pierwszego wieku; pierwsze użycie tego terminu znajduje się w Dziejach Apostolskich (Dzieje 24:5), gdzie apostoł Paweł zostaje oskarżony przez Tertullusa przed rzymskim prokuratorem Antoniuszem Feliksem w Cezarei Nadmorskiej o bycie przywódcą sekty Nazarejczyków („πρωτοστάτην τε τῆς τῶν Ναζωραίων αἱρέσεως”). W tamtym czasie termin ten oznaczał po prostu wyznawców Jezusa z Nazaretu, podobnie jak hebrajski termin נוֹצְרִי [czyt: nôṣrî] i arabski termin نَصْرَانِي [czyt: naṣrānī].
Później, w IV wieku termin ten zmienił swoje pierwotne znaczenie, na rzecz określenia nim grupy judeochrześcijan, o tej samej nazwie. Opisuje ich Epifaniusz z Salaminy, a później wspomina o nich Hieronim i Augustyn z Hippony.Petri Luomanen Nazarejczycy w "A companion to second-century Christian "heretics""; str. 279."Memoirs of Dr. Joseph Priestley" – str. 670: Termin „ebionici” pojawia się u Ireneusza, Tertuliana, Orygenesa i Euzebiusza, ale żaden z nich nie wspomina o nazarejczykach.