Włodzimierz Szyłkarski, Vladimiras Šilkarskis (ur. w Jodzianach (Juodžioniai), zm. 20 sierpnia 1960 w Bonn) – polski, litewski i niemiecki filozof, filolog klasyczny, profesor Uniwersytetu w Kownie, Uniwersytetu Wileńskiego i Uniwersytetu w Bonn.
Życiorys Tablica pamiątkowa w Kownie|thumb Syn właściciela ziemskiego Szymona Szyłkarskiego, miał braci Szymona (zm. 1939), Henryka (zm. 1986) i Pawła (zm. 1942) oraz siostry Bronisławę (zm. 1939) i Marię (1886–1921), zamężną za Nikołajem Arseniewem.
Uczęszczał do niemieckiego gimnazjum w Mitawie, w latach 1908–1912 studiował filozofię i filologię klasyczną na Uniwersytecie Moskiewskim. W trakcie studiów otrzymał złoty medal za pracę O paralelizmie psychofizycznym u Spinozy i w psychologii współczesnej. Po ukończeniu studiów dzięki rekomendacji Łopatina miał zostać docentem prywatnym w Moskwie, udał się jednak do Jurjewa (Dorpatu)Obrona rozprawy przez filozofa polskiego. „Myśl Narodowa” 3 (1), s. 92, 1917. Po obronie rozprawy pro venia legendi O panlogizmie u Spinozy wykładał jako docent prywatny na tamtejszym uniwersytecie. W 1919 roku został profesorem Uniwersytetu Wileńskiego. Od 1921 wykładał na Uniwersytecie w Kownie, od 9 września 1924 jako profesor.