Tlenki żelaza w poziomie rubic mają charakter zarówno autochtoniczny (powstają na miejscu, jak w glebach rdzawych), jak i allochtoniczny (pochodzą spoza profilu gleby) wynikający z podsiąku kapilarnego wód gruntowych albo/i z podpowierzchniowym spływem wód zasobnych w związki żelaza. Zakumulowane tlenki żelaza (ale też w mniejszym stopniu manganu i glinu) interpretuje się jako reliktowy poziom gruntowoglejowy oksydacyjny. Ma on miąższość przynajmniej 15 cm oraz charakterystyczną barwę, od czerwonej do brunatnoczerwonej (obecność hematytu i związków organicznych). Odczyn jest kwaśny, a wysycenie kompleksu sorpcyjnego kationami o charakterze zasadowym zazwyczaj jest poniżej 30%. Zawartość pedogenicznego żelaza przeważnie jest poniżej 10%.
Gleby ochrowe są glebami świeżymi. Naturalnym dla nich siedliskiem jest bór świeży, bór mieszany, rzadziej las mieszany świeży. Z punktu widzenia rolnictwa są to gleby słabe, dla leśnictwa są dobre, lecz podatne na degradację. Występują one w niedużych zagłębieniach terenu, sąsiadują zazwyczaj z glebami rdzawymi, glebami bielicoziemnymi oraz dawnymi glebami gruntowoglejowymi.