jego najważniejszą strukturą jest duży aktywny wulkan, o wysokości ok. 15 m. Jego zbocza mają nachylenie do 10°. Obszar czynny, obejmujący 65 wypływów, położony jest na polu zbudowanym z materiału wyniesionego przez dawne erupcje o powierzchni 0,63 km². Na trzecim, mniejszym polu (18 wypływów na obszarze 0,025 km²), Fierbatori, ze względu na dużą płynność mułu, nie tworzą się stożki wulkaniczne, a jedynie okrągłe jeziorka błota. Dodatkowo, ok. 20 km na północ, niedaleko wsi Andrascu, zaobserwowano wypływy gazu, tworzące bąble w wodzie i płomienie do ok. 1 m wysokości. Te erupcje gazu są związane z tym samym uskokiem, na którym tworzą się wulkany błotne koło Berki.
Po raz pierwszy erupcje błotne w Berce zostały opisane w 1881 roku. Są to największe wulkany błotne w Europie i od 1924 są objęte ochroną jako rezerwat przyrody. Największą erupcję zaobserwowano w 1976, gdy przez całą dobę błoto wyrzucane było na metr w górę;