W 1916 r. Hindenburg został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego. W 1918 roku Hindenburg po raz pierwszy spotkał kaprala Adolfa Hitlera. Po 1918 roku tłumił wystąpienia rewolucyjne w Niemczech, został autorem powiedzenia o „nożu wbitym w plecy” niemieckiej armii podczas I wojny światowej (Dolchstosslegende). Po zakończeniu wojny otrzymał gwiazdę do Krzyża Wielkiego Krzyża Żelaznego, która była nazywana Hindenburgstern. To samo odznaczenie otrzymał też feldmarszałek Blücher i nosiło ono nazwę Blücherstern.
Prezydentura thumb|Paul von Hindenburg i Erich Ludendorff thumb|Prezydent Rzeszy Paul von Hindenburg witany przez dzieci po spotkaniu w domu parafialnym św. Mikołaja w Raciborzu. Obok proboszcz Carl Ulitzka, poseł do Reichstagu – 1928 r. thumb|Moneta o nominale 2 marek Rzeszy z wizerunkiem Hindenburga W 1925 i 1932 r., pomimo przekonań monarchistycznych i niechęci do republiki, zgodził się kandydować i został wybrany prezydentem Republiki Weimarskiej. W walce o pierwszą kadencję został poparty przez siły konserwatywne i nacjonalistyczne. Natomiast w 1932 roku rekomendowały go partie centrolewicowe (pokonał Adolfa Hitlera i Ernsta Thälmanna). Podczas sprawowania funkcji zaskarbił sobie sympatię większości Niemców, także tych o poglądach lewicowych, oraz zdobył ogromny autorytet pośród rodaków.