W 34 roku podczas pobytu na Capri Kaligula przysiągł Makronowi, że jeżeli zostanie cesarzem to poślubi jego żonę i obietnicę tę potwierdził na piśmie. Potrzebował wsparcia prefekta gwardii w przejęciu władzy po coraz bardziej niedomagającym cesarzu. Niemal wszyscy rzymscy historycy opisujący śmierć Tyberiusza, która miała miejsce w 37 roku, zgodnie twierdzą, że został on uduszony poduszką przez Makrona i Kaligulę po tym jak ten drugi przedwcześnie zagarnął cesarski pierścieńTacyt, Roczniki księga VI 50Kasjusz Dion, Historia rzymska, księga LVIII 28.1–4Swetoniusz, Żywoty cezarów, Tyberiusz 73; Kaligula 12.2–3;Józef Flawiusz, Dawne dzieje Izraela, księga XVIII 225.
Kaligula panował od 37 do 41 roku. Ennia i Makron zapewniwszy mu władzę, zdobyli pozycję, która w przyszłości mogła zagrozić władzy cesarza. W zamian za okazane wsparcie, Makron został mianowany przez cesarza namiestnikiem Egiptu. W kilka miesięcy później wraz z żoną i dzieckiem wyruszyli do portu w Ostii, skąd mieli wyruszyć w dalszą podróż do stolicy Egiptu. Przed odpłynięciem otrzymali cesarski rozkaz nakazujący im popełnienie samobójstwaBarrett, Caligula: The Corruption of Power, str. 242.
Przypisy