Stan techniczny obiektu wraz z upływem kolejnych dziesięcioleci stawał się coraz gorszy, przez co na początku XVIII wieku niemożliwe stało się swobodne korzystanie z archiwum na pierwszym piętrze. Z tego względu w latach 1717–1718 przeprowadzono gruntowny remont budowli. W murze wybito nowe okna. Wszystkie wnęki okienne zyskały ceglane parapety i obramowania wykonane z wapienia sprowadzonego z wyspy Portland. Wnętrze wyposażono natomiast w nowe regały służące przechowywaniu dokumentów. Remont umożliwił też przekształcenie w archiwum drugiego piętra. Jednym z architektów pracujących przy remoncie był Nicholas Hawksmoor. thumb|left|Przedstawiający wieżę rysunek z 1807 roku Kolejne naprawy z powodu braku środków były stopniowo przeprowadzane na przestrzeni całego XVIII wieku. W 1726 roku wzniesiono ceglany mur odgradzający od siebie dwa pomieszczenia drugiego piętra, co było kolejnym środkiem przeciwpożarowym. W 1753 roku pierwsze piętro otrzymało z kolei kamienny strop. W 1834 roku, gdy wybuchł pożar Pałacu Westminsterskiego, wieża ocalała dzięki położeniu w nieznacznej izolacji względem reszty budowli. Przetrwały również wszystkie zgromadzone w niej akta Izby Lordów, podczas gdy dokumenty Izby Gmin, przechowywane w głównej części pałacu, uległy całkowitemu zniszczeniu.