Zdecydowany rozkwit tej fotografii przypada na przełom XIX i XX wieku, kiedy to nocna fotografia stała się samodzielną gałęzią sztuki fotograficznej. Stało się to możliwe dzięki coraz doskonalszej technice fotograficznej – coraz lepsze negatywy, lepsze i poręczniejsze aparaty fotograficzne, dostępność lamp błyskowych. Od 1929 w Paryżu fotografią nocną zajmował się węgierski artysta Gyula Halász. Fotograf, mimo wykonywania aktów do złudzenia przypominających malarstwo czy rzeźbę, stał się sławny dzięki nocnym fotografiom. Jest uznawany za prekursora fotografii ulicznej. W latach 30. XX wieku amerykański fotograf Sid Grossman (1913–1955) był jednym z największych kronikarzy klasy pracującej w Nowym Jorku. Zajmował się nocną fotografią uliczną. W tym samym czasie nocna fotografia była przedmiotem zainteresowania Billa Brandta, pracującego w Londynie.
Inni pionierzy nocnej fotografii to: Edward Steichen (1879–1973), Alvin Langdon Coburn (1882–1966), Robert Frank (1924–2019), Giuseppe Albergamo (1905–1985), David Deutsch – autor lotniczych (nocnych) zdjęć przedmieść Los Angeles.
Źródło.
Przypisy
Bibliografia
„Historia fotografii”; Wydawnictwo „Arkady” Sp. z o.o. (Warszawa 2014)
Kategoria:Techniki fotograficzne Kategoria:Historia fotografii