De Havilland i kilku innych pilotów latało nim we Farnborough aż do lata 1911 r., kiedy to rozbił się samolot pilotowany przez porucznika Theodore’a J. Ridge’a; Ridge zginął później w katastrofie S.E.1.

„Odbudowa” jako F.E. 2 Osobny artykuł: F.E.2

Po wypadku F.E.1 „odbudowano” go w sierpniu 1911 r. jako F.E. 2. W rzeczywistości został „odbudowany” tylko z nazwy, ponieważ był on zupełnie nową konstrukcjąJackson 1978, s. 35–37., zawierającą niewiele, jeśli w ogóle, oryginalnych części (w tym czasie Farnborough nie miało jeszcze uprawnień do budowania samolotów od podstaw). Silnik firmy Iris, który został poważnie uszkodzony w wypadku F.E.1, został zastąpiony rotacyjnym marki Gnome o mocy 50 KM; zamontowano też dwuosobową gondolę, a przedni statecznik poziomy przeniesiono na ogon, tworząc półtorapłat z klasycznym ogonem. W tej konfiguracji przeprowadzono wiele testów, m.in. z zamontowanym karabinem maszynowym Maxim oraz z pojedynczym pływakiem na środku (układ wodnosamolotu). F.E.2 był wtedy napędzany silnikiem Gnome o mocy 70 KM (52 kW)Bruce (Flight 1952) mówi o Gnome o mocy 50 KM.