Wersja seryjna M.8, produkowana od września 1914 roku, była (podobnie jak prototyp) górnopłatem, różniła się pokryciem kadłuba dochodzącym do pierwszego dźwigara skrzydła; za to boczne pokrycie kadłuba było wycięte na wysokości kabiny, dla poprawienia widoczności.
Samolot A.I przypominał znacznie powiększonego Fokkera M.5, z wysoką piramidą na grzbiecie, do której zamontowane było sześć kompletów odciągów. Trzy z nich były nieruchome, zamocowane do przedniego dźwigara skrzydła – ich zadaniem było przenoszenie obciążeń skrzydła i podwozia. Pozostałe trzy pary były ruchome, zamocowane do tylnego dźwigara, i służyły do wyginania płaszczyzny skrzydła. Skrzydła miały po 14 żeber. Samoloty A.I i wczesne maszyny typu A.II były budowane w zakładach Fokkera i, na mocy licencji, w Halberstädter Flugzeug-Werke.
Tuż przed wojną Anton Fokker wielokrotnie dawał pokazy akrobatyczne na swoim M.5. Zachęcone, dowództwo Luftstreitkräfte (lotnictwa niemieckiego) zamówiło samolot M.8 pod wojskowym odznaczeniem A.I. Łącznie w zakładach Fokker i Halberstadt zostało