Na jej tyłach dobudowano wówczas dwie widoczne dzisiaj apsydy.
Świątynia B, najmłodsza w całym kompleksie, datowana jest na okres po 100 roku p.n.e. Była to okrągła budowla o średnicy 15,5 m, wsparta na kolumnach w porządku korynckim (zachowało się 6). Dzięki zachowanej inskrypcji wiadomo, że była poświęcona bogini Fortunie (Fortuna Huiusce Diei), a wystawił ją Kwintus Lutacjusz Katulus dla uczczenia zwycięstwa w bitwie pod Vercellae w 101 roku p.n.e. Cella miała średnicę 15,5 m, całość zaś posadowiona była na wysokim podium.
Świątynia C uważana jest za najstarszą i datowana na przełom IV i III wieku p.n.e. Był to tetrastylos w porządku toskańskim z portykami po bokach, posadowiony na podium z tufu o wymiarach 17,1×30,5 m. Przed świątynią stał ołtarz, wystawiony przypuszczalnie w 174 roku p.n.e. przez Aulusa Postumiusza Albinusa. Zachowały się mozaiki podłogowe, pochodzące z przebudowy dokonanej po pożarze z 80 roku n.e., oraz głowa z kolosalnego posągu bogini znaleziona obok świątyni.
Świątynia D jest największą z czterech, mierzącą 23,5×37 m. Jej plan może być jednak tylko częściowo odtworzony, znaczna część budowli znajduje się bowiem pod powierzchnią dzisiejszej via Florida. Była to prosta konstrukcja w porządku toskańskim posadowiona na betonowym podium, powstała przypuszczalnie na początku II wieku p.n.e. i przebudowana około stulecie później.
Przypisy
Kategoria:Ulice i place w Rzymie Kategoria:Zabytki Rzymu