Ważnym elementem decydującym o ostatecznym wyrazie formy figurek była ich malatura. Oprócz malowania naszkliwnego wykorzystywano technikę natrysku i natrysku wybieranego. Dzięki doborze odpowiedniej techniki przydawała projektowi realizmu, naśladując pióra lub sierść zwierząt (jak w Czapli M. Naruszewicza), albo uwypuklała walory rzeźbiarskie i miała charakter abstrakcyjny. Chociaż stosowane były kolory mocne i wyraziste (Arabka L. Tomaszewskiego), najczęściej wykorzystywano gamę szarości, opartą na kontraście bieli i czerni, co łączono z panującą w kulturze modą na egzystencjalizm. Dla jednego modelu powstawało wiele projektów malatur, które niekiedy zmieniały wyraz całej figurki (przykładem Śpiewaczka L. Tomaszewskiego). Wśród projektantów malatur wymienia się m.in. projektantki związane z Instytutem Wzornictwa Przemysłowego: Zofię Palową, Barbarę Frybes, Zofię Przybyszewską, Zofię Galińską, Jadwigę Adamczewską-Miklaszewską, Danutę Duszniakównę. Według B. Banaś malatury projektowano również w zakładach produkujących figurki.