Feliks Aleksander Langenfeld (ur. 3 lutego 1888 w Nowym Sączu, zm. 28 stycznia 1936 w Żywcu) – major kancelaryjny Wojska Polskiego.
Życiorys Pochodził z rodziny austriackich osadników rolniczych, osiadłych w galicyjskim Königsau (później Równe). Był synem Feliksa (1850–1931, urzędnik) i Emilii z domu Sedlak.
Kształcił się w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku, gdzie w 1901 ukończył II klasę, a w 1902 ukończył III klasę (w Sanoku zamieszkiwała jego rodzina). Następnie uczył się w Szkole Kadetów Piechoty w Budapeszcie i w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie, którą ukończył w 1908. Został żołnierzem c. i k. armii. Jako chorąży służył w sanockim 45 pułku piechoty. Został absolwentem c. i k. Szkoły Wojennej. Został mianowany kolejno na stopień porucznika 20 listopada 1911, nadporucznika 1 sierpnia 1914.
Podczas I wojny światowej służył w 45 pułku na froncie rosyjskim od 1914 do 1915, w 1915 przebywał w szpitalu, potem służył w strukturze Komendy Obwodowej w Noworadomsku na przełomie 1915 i 1916 oraz batalionu etapowego w Dąbrowie na przełomie 1916 i 1917, od lipca 1917 a froncie włoskim, gdzie dowodził kompanią. Został awansowany na stopień kapitana w listopadzie 1917. Od 3 listopada 1918 do 28 stycznia 1919 przebywał w niewoli włoskiej.