Podobna zależność zachodzi także dla zaburzenia o nazwie severe myoclonic epilepsy borderline (SMEB), co świadczy o tym, że są to zbliżone pod względem genetycznym zaburzenia, ujawniające jednak nieco odmienne fenotypy. Na razie nie są jednak znany sposób, w jaki zmiany struktury kanałów sodowych u różnych mutantów SCN1A prowadzą do różnic w fenotypach.
Większość mutacji SCN1A powiązanych ze SMEI prawdopodobnie powoduje kodowanie niefunkcjonalnych kanałów sodowych poprzez przedwczesną terminację lub zmianę ramki odczytu sekwencji kodującej. Według Rhodes i in. relacja między syndromem klinicznym a biofizycznym zachowaniem mutantów kanałów sodowych jest niezwykle złożona – do tego stopnia, że w przypadku niektórych mutacji trudno jest przewidzieć, czy końcowym efektem będzie utrata czy zyskanie aktywności kanału. Na ogólny obraz kliniczny mają także duży wpływ modyfikatorowe czynniki genetyczne i środowiskowe.
Mutacje w genie SNC1A prowadzą do dysfunkcji interneuronów hamujących GABA-ergicznych, przez co u chorych zaleca się stosowanie leków, działających na receptory GABA. Pomimo że ICE-GTC należy do lekoopornych encefalopatii padaczkowych, to z badań i obserwacji wynika, że leczenie w tych zespołach jest skuteczniejsze, jeśli jest rozpoczęte wcześniej.
Przypisy
Kategoria:Padaczka