Rosną one przez jakiś czas, jednak są mniejsze, chlorotyczne i zazwyczaj przedwcześnie obumierają.

Nasiona, na których występują plamy nie kiełkują, lub kiełkują słabo i wkrótce siewki obumierają wskutek zgorzeli siewek. Gdy nasiona zostały zaatakowane w późnym okresie rozwoju rośliny i patogeny nie zdążyły się w nich dostatecznie rozwinąć, na nasionach brak widocznych oznak choroby. Jednak zdolność kiełkowania takich nasion jest gorsza, niż normalnych i rozwijające się z nich rośliny są porażone.

Epidemiologia Wszystkie 3 gatunki patogenów na porażonych roślinach wytwarzają pyknidia oraz pseudotecja (u D. pisi i Peyronellaea pinodes obserwowano je tylko w warunkach laboratoryjnych).

Pierwotnie choroba rozwija się na roślinach wyrastających z porażonych nasion grochu. Źródłem infekcji pierwotnej mogą być także pozostałe w glebie resztki roślin z poprzedniego roku (resztki pożniwne). Na resztkach tych, oraz na porażonych siewkach tworzą się pyknidia. Powstające w nich zarodniki konidialne są wybijane przez krople deszczu i przenoszone przez prądy powietrzne na sąsiednie rośliny, powodując infekcje wtórne.