Domniemany wynalazca druku Działalność Mentelina zapewniła mu duży rozgłos. W jednym z pierwszych przekazów dotyczących druku, dziele Chronica summorum pontificum imperatorumque Riccobaldusa Ferrariensis (wydanym w Rzymie w roku 1474), został wymieniony, obok Gutenberga i Fusta, jako drukujący metalowymi czcionkami i to w ilości 300 kart dziennie, czyli takiej samej jak wspomniani wspólnicy z Moguncji. podała, że był to zapis Johanna Philippusa de Lignamine, historyka i lekarza papieskiego, który napisał kontynuację kroniki Riccobaldusa..
Przekaz o pierwszeństwie Mentelina we wprowadzeniu nowej techniki powielania książek narodził się najpewniej jeszcze w XV stuleciu i z czasem rozwinął się. Szczególna w tym zasługa wnuka drukarza ze Strasburga, Johannesa Schotta, który przypisywał mu tę zasługę w wydawanych przez siebie pracach – rymowanej kronice z 1536 roku, gdzie przedstawił dziadka jako wynalazcę, któremu skradziono pomysł, oraz w edycji dzieła Ptolemeusza z 1541 roku, ozdobionej herbem Mentelina, z napisem „pierwszy wynalazca sztuki drukarskiej”.. Kilku późniejszych autorów przyjęło taką wersję wydarzeń w swoich książkach: humanista Hieronimus Gebweiler (1521), Jakob Spiegiel (1531, 1541) oraz Daniel Specklin, autor kroniki dziejów Strasburga.