Młody chłopiec, choć bardzo niechętnie, ustępuje wobec argumentu siły.
Duet
Tymczasem uwodziciel roztacza przed niezdającą sobie do końca sprawy ze swej sytuacji Zerliną wizję lepszej przyszłości nie u boku zwyczajnego wieśniaka, jakim jest Masetto, ale u swojego, jako żony szlachcica. Oto już niedaleko do jego domu, gdzie mogą sobie podać ręce i wzajemnie powiedzieć tak, wyznając sobie miłość. Dziewczyna wzbrania się i waha, ma także opory przed zdradą wobec Masetta, jednak Don Giovanni coraz mocniej nalega prawiąc wypróbowane czułe słówka i gdy praktycznie udaje mu się ją przekonać, nieoczekiwane nadejście Donny Elviry niweczy jednak jego uwodzicielskie plany.
Podczas światowej prapremiery 29 października 1787 w Teatrze Nostitza w Pradze rolę Don Giovanniego śpiewał Luigi Bassi, Zerliną była wówczas Caterina Bondini, natomiast premiera zmienionej nieco wersji opery miała miejsce w Wiedniu 7 maja 1788, gdzie w roli głównej wystąpił Francesco Albertarelli, w rolę Zerliny wcieliła się Luisa Laschi-Mombelli.
Do utworu nawiązywał m.in. Fryderyk Chopin w swoich Wariacjach B-dur op. 2 na temat Là ci darem la mano z opery Don Giovanni W.A. Mozarta. Natomiast sam Mozart ten muzyczny motyw wykorzystał jeszcze jako jeden z kilku w swoim divertimento nr 6 na dwa klarnety i fagot (KV 439B).
Zobacz też Aria katalogowa Aria szampańska Vedrai, carino
Przypisy
Kategoria:Utwory operowe Kategoria:Don Giovanni