W 1956 roku otrzymali koncesję na badania w Tall Atrib na przedmieściach Banha. Ze względu na kryzys sueski przystąpiono do prac w kolejnym roku. Z początku opracowania dokumentacyjne odbywały się w prywatnych mieszkaniach.
W 1959 roku prof. Michałowski założył Stację Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego w Kairze, działającą nieprzerwanie od tego czasu. Stała polska baza archeologiczna miała sprostać piętrzącym się zadaniom: koordynacji badań na nowych stanowiskach, opracowaniu do druku publikacji wykopaliskowych oraz udziale polskich naukowców w międzynarodowym programie ochrony zabytków Nubii.
W 1960 roku rozpoczęły się polskie badania archeologiczne w Aleksandrii. W latach 1961–1964 polscy archeolodzy pod kierunkiem prof. Kazimierza Michałowskiego wzięli udział w „kampanii nubijskiej” – międzynarodowej ekspedycji do Nubii pod patronatem UNESCO, by uratować zabytki kultury nubijskiej, zanim teren zostanie zalany w związku z utworzeniem sztucznego jeziora Nasera. Prasa światowa pisała o polskich odkryciach w Faras, że Polacy wyciągnęli najlepszy los na loterii nubijskiej. Podczas pierwszego sezonu wykopalisk w Faras, władze egipskie zwróciły się do Kazimierza Michałowskiego o dokończenie restauracji najwyższego tarasu świątyni Hatszepsut w Luksorze, gdzie wszczęto prace jeszcze w 1961 roku.