thumb|Jerzy Hojarczyk w mundurze sierżanta w 1914 Jerzy Mieczysław Hojarczyk, ps. „Biały” (ur. 10 kwietnia 1894 w Wieliczce, zm. 5 stycznia 1951 w Warszawiedata śmierci w Bazie Nekrologów Warszawskich) – major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był synem Jana – urzędnika magistratu w Wieliczce, i Stefanii z Bretschneiderów. Od roku 1904 uczęszczał do gimnazjum w Podgórzu a następnie do III Gimnazjum w Krakowie gdzie w 1912 zdał maturęlista absolwentów 1883–1939. Został studentem prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1912–1914 był członkiem Związku Strzeleckiego w Wieliczce.
7 sierpnia 1914 znalazł się jako sierżant w grupie 37 członków Związku Strzeleckiego włączonego w skład 1 kompanii V batalionu I Brygady Legionów Polskich. 25 grudnia 1914 został poważnie ranny w obie ręce i bark w bitwie pod Łowczówkiem. Od 26 grudnia 1914 do 17 marca 1917 znajdował się w rosyjskiej niewoli w obozie jenieckim w Samarze. Po powrocie najpierw w macierzystej jednostce a następnie od 17 listopada 1918 jako kapitan w 5 pułku piechoty.