alt=Kazimierz Skorupski, Ales, 1945|mały|Kazimierz Skorupski, Ales, Francja, 1945|348x348px alt=Kazimierz Skorupski, Carandai, Brazylia, 1957|mały|Kazimierz Skorupski, Carandai, Brazylia, 1957|346x346px Kazimierz Skorupski, ps. André (ur. 15 stycznia 1904 w Łucku, zm. 1 lutego 1972 w Warszawie) – polski adwokat, podprokurator, harcmistrz, podróżnik. Instruktor Chorągwi Wołyńskiej ZHP, członek Kręgu Starszoharcerskiego „Stanica”, komendant główny ZHP we Francji w okresie II wojny światowej, porucznik artylerii, czynny członek ruchu oporu w południowej Francji a następnie we Włoszech. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Podporucznik 27 Pułku Artylerii Lekkiej w Łucku, oficer łącznikowy III dywizjonu 1 Wileńskiego Pułku Artylerii Lekkiej im. gen. Józefa Bema. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 roku. Raniony pod Świeciem. Uczestnik bitwy pod Dieuze we Francji. Wzięty do niewoli niemieckiej, z której zbiegł. Szef okręgu Polskiej Organizacji Walki o Niepodległość „Monika” grupa Południe w okręgu Ales. Dowódca batalionu Salindres. Organizator i dowódca oddziału partyzanckiego w ramach Forces Françaises de l’Interieur (FFI). Następnie Oficer II Korpusu 17 Pułku Artylerii Lekkiej we Włoszech. W styczniu 1947 wyemigrował do Brazylii. Do Polski wrócił w 1959 roku.