Ważniejsze są przyjaźnie i bliższe znajomości niż oficjalne kontakty.
W odniesieniu do Europy można zauważyć, że kraje Europy Północnej są przeważnie monochroniczne, jak Niemcy, a im dalej na południe, tym „zegar zaczyna bić wolniej” a „terminy stają się coraz bardziej płynne”, aż na południe Włoch, do Sycylii.
Zróżnicowanie mono-polichroniczne ma zastosowanie nie tylko do całych krajów, ale także w ich obrębie. W kraju o kulturze polichronicznej niektóre miasta mogą być bardziej monochroniczne. Też zwykle obszary bardziej uprzemysłowione są tymi o kulturze wyraźniej monochronicznej niż mniej zurbanizowane części kraju.
Możliwe jest, że kultury zaliczane początkowo do mono- czy polichronicznych po jakimś czasie zmienią swój profil i zaczną się kwalifikować do przeciwnej kategorii. Przykładowo, Japonia, zaliczana kiedyś do kultur polichronicznych, dzisiaj ma cechy kultury monochronicznej. Podobnie Singapur – kultura tego kraju kiedyś uznawana za polichroniczną jest obecnie uznawana za kulturę umiarkowanie monochroniczną.