Franciszek Michał Węda (ur. 5 października 1893 w Tłuczani Górnej, zm. 4–7 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Franciszka i Julii ze Stankowskich. Absolwent gimnazjum realnego z maturą w Wadowicach. W trakcie studiów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego powołany do armii austriackiej (1 października 1913). We wrześniu 1914 został lekko ranny w Niedzicy Dużej obok Kraśnika. Walczył na froncie rosyjsko-austriackim. Od 1915 w niewoli rosyjskiej. Po ucieczce z niewoli ponownie wcielony do c. i k. armii. Należał do POW.
Od 1 listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. Od 1919 walczył na froncie ukraińskim i bolszewickim, jako dowódca kompanii ckm 26 pułku piechoty, w Grupie „Bug”. W 1921 został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V kl., a we wniosku o jego nadanie czytamy m.in.:W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. Służył w 26 pp we Lwowie na stanowisku oficera sztabowego pułku. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 164. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W listopadzie 1928 ogłoszono jego przeniesienie do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 2 Tomaszowie Lubelskim na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu.