3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 51. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 9 Dywizjon Żandarmerii w Brześciu. W latach 1923–1924 pełnił służbę w 10 Dywizjonie Żandarmerii w Przemyślu. W 1928 roku ponownie w 9 Dywizjonie Żandarmerii w Brześciu. Był dowódcą Plutonu Żandarmerii Pińsk. 28 stycznia 1931 ogłoszono jego przeniesienie do 6 Dywizjonu Żandarmerii we Lwowie na stanowisko kwatermistrza. Później został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 3. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. Od 20 października 1938 do 31 sierpnia 1939 był I zastępcą dowódcy 3 Dywizjonu Żandarmerii w Grodnie.
W czasie kampanii wrześniowej był szefem Żandarmerii Okręgu Korpusu Nr III. W czasie okupacji był kierownikiem Referatu Ruchu Kolejowego w Oddziale II Informacyjno-Wywiadowczym Komendy Głównej Armii Krajowej.
Zmarł 29 marca 1982 w szpitalu wojskowym w Krakowie na niewydolność krążenia. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera 10B WOJ-IV-6). mały|Grób płka Leona Cehaka na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie Był dwukrotnie żonaty.