W efekcie bitwy i jej następstw zakon krzyżacki utracił wszystkie okręty kaperskie, co załamało próbę budowy własnej floty przez wielkiego mistrza Zakonu Ludwiga von Erlichshausena i zakończyło działania zbrojne na Morzu Bałtyckim podczas wojny trzynastoletniej (1454–1466).
Geneza bitwy Układ rozejmowy pomiędzy Polską i Danią zawarty 28 lipca 1458 roku pozbawił zakon krzyżacki głównego sojusznika w wojnie trzynastoletniej. Jednocześnie Krzyżacy z braku własnej floty utracili możliwość ograniczenia zyskownego handlu morskiego miast walczącego z nimi Związku Pruskiego oraz obrony szlaków handlowych prowadzących do odbitych przez Zakon portów nad Bałtykiem: Memel (Kłajpedy) i Königsberga (Królewca).
W reakcji zakon krzyżacki podjął próbę budowy własnej floty kaperskiej, opierając się na spodziewanym wsparciu ze strony zainteresowanego handlem z państwem zakonnym miasta Amsterdam, i zdecydował się wystawić prywatnym kapitanom listy kaperskie. Realna pomoc dla zakonu nie została jednak przez Amsterdam udzielona.
Budowa floty przez wielkiego mistrza napotkała znaczne trudności: doświadczeni dowódcy zostali już najęci przez Związek Pruski, a próby przeciągnięcia ich na stronę Krzyżaków przyniosły mierne efekty.